“Γκρεμόχορτα”, κυκλοφόρησε στα ελληνικά η ποιητική συλλογή του Κωστή Παπακόγκου

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Μανδραγόρας” η ποιητική συλλογή του Κωστή Παπακόγκου με τίτλο “Γκρεμόχορτα”. Ο Κωστής Παπακόγκος παρουσιάζει ξανά ποιητική του συλλογή στην Ελλάδα μετά από 32 χρόνια. Τα “Γκρεμόχορτα” εκδόθηκαν το 1984 στα σουηδικά και παρουσιάζονται σήμερα για πρώτη φορά στην Ελληνική γλώσσα. Ο Σουηδικός τύπος και οι κριτικοί λογοτεχνίας υποδέχτηκαν το βιβλίο με επαίνους, όπως έχει την ευκαιρία να διαπιστώσει και ο έλληνας αναγνώστης στο επίμετρο του βιβλίου.

 Τα ποιήματα της συλλογής είναι τρίστιχα και ανεξάρτητα, αλλά διατηρούν ένα συνδετικό κρίκο μεταξύ τους. Το θέμα της συλλογής είναι η Ελλάδα, τα τοπία της, οι άνθρωποί της κα οιτραγικές ιστορικές μνήμες που βαραίνουν το παρόν μας. Τα “Γκρεμόχορτα” του τίτλου της συλλογής, αγριόχορτα που φυτρώνουν στις άκρες των βράχων, στους γκρεμούς, παραπέμπουν σε ανθρώπους ανεξάρτητους, ελέυθερους και ταπεινόφρονες.

Παρακάτω ακολουθεί ένα απόσπασμα από το περιεχόμενο της νέας ποιητικής συλλογής του Κωστή Παπακόγκου. Στο ιστολόγιο θα αναρτηθούν και άλλα τρίστιχα σε επόμενες δημοσιεύσεις.

Στη χαρά τα πουλιά λαλούσαν
χιλιάδες γλώσσες· στον κίνδυνο
μονάχα εσπεράντο

Πέθαναν για να ζήσουν οι άλλοι·
με τον καιρό όμως πέθαναν οι άλλοι
κι επέζησαν οι νεκροί.

Ήταν μια χώρα μακρινή που τα πουλιά
ξέχασαν να δουλεύουν τα φτερά τους
κι έγιναν ποντικοί· μα κελαηδούν ακόμα.

Στείλτε αστυνομικές δυνάμεις στο λιβάδι
τρελάθηκαν οι παπαρούνες
θαρρούν πως είναι κάθε μέρα πρωτομαγιά.

“Ο Καστανάς” του Νίκου Παπακόγκου

Ο ΚΑΣΤΑΝΑΣ

Σε μια γωνιά της πολύβουης λεωφόρου
πα στη φουφού του ο καστανάς σκυμμένος

τον ήλιο τρώει τη σκόνη καταπίνει.

Οχτώβρης και κατέβηκε από την Πίνδο

τον μάζεψε η ανάγκη με το ξύλο

μες στην κοσμοπλημμύριστην Αθήνα.

Σώθηκε στα χωριά τ’ αραποσίτι,

ξανά πλακώνει μαύρος ο χειμώνας

κι αβάσταγο της φτώχειας το νισάφι.

 

Σε μια γωνιά της πολύβουης λεωφόρου

πα στη φουφού να σκύβει ζαρωμένος

τον βλέπουν οι διαβάτες, που περνάνε.

Το κρύο ψιλό τη νύχτα βελονιάζει

τις πλάτες, που ξεκούραση δεν είδαν,

κι ολόκληρη κυλάει σιμά του η Αθήνα,

αδιάφορο ποτάμι σαν τον Άσπρο.

 

Και συλλογιέται ο καστανάς τους χωριανούς του,

που γάντζωσε στα νύχια της η φτίση

και βιαστικά τους έστειλε στον Άδη.

(Ο τουρισμός τους κλώτσαε κάθε λίγο

δεν ήθελαν τσαρούχια στην Αθήνα,

που την καρδιά της μέγαρα στολίζουν).

 

Και αργά τ’ αργό σαν πέφτει μεσονύχτι

και αγάλια η λαοθάλασσα κοπάζει,

πάει για να ρίξει το κορμί του σε μία τρώγλη,

που το γλυκό ξεκούρασμα δε δίνει.

Με τη ζεστή φουφού στην αγκαλιά του

καθώς ο νταβατζής κρατάει την πόρνη

και ‘κείνος τα μεσάνυχτα γυρνώντας.

 “Ο Καστανάς” είναι ποίημα που ανήκει στη συλλογή “Ματωμένος ήλιος” του Νίκου Παπακόγκου. Γράφτηκε, πιθανότατα, το 1946 στην Αθήνα.

Αναστασιάδα

Απόσπασμα από το ποίημα “Αναστασιάδα”, που γράφτηκε στις 20 Ιουλίου 1915, στο Παχτούρι, από τους Κωνσταντίνο Ν. Κόγκο, Παναγιώτη Κατσιλάμπρο και Ηλία Μπόλλη:

“…Δεν είναι μόνο ευγενείς και πολυμαθημένοι
αλλ’ είναι και εγγράμματοι, λίαν πεπαιδευμένοι,
από χωριό επίσημο που λέγεται Παχτούρι
που κατοικούνε οι ποιητές και οι φιλοσόφοι ούλοι.
Είναι πηγή Επιστημών, μητρόπολις Γραμμάτων
κέντρο τρανό των νομικών και των λογιωτάτων…”

(Απόσπασμα από την έκδοση της Αδελφότητας Απανταχού Παχτουριωτών Τρικάλων “Κωνσταντίνος Κόγκος – Ποιήματα”, Απρίλιος 1977